แนดนั่ง

ความหมาย

กีฬาแนดนั่งเป็นการเล่นพื้นบ้านของเด็กๆ และหนุ่มสาวชาวเหนือสมัยเก่า เล่นกันมากในแถบจังหวัดแพร่ ลำปาง และเชียงราย ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเริ่มมีการเล่นกีฬาแนดนั่งกันตั้งแต่เมื่อใด แต่พบว่ามีการเล่นกันแล้วอย่างน้อยตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๘๐ แล้ว (ชัชชัย โกมารทัต และคณะ, ๒๕๒๗ : ๙๐) สันนิษฐานว่าจะดัดแปลงมาจากการเล่นแนดบกหรือการวิ่งไล่จับกันของเด็กๆภาคเหนือบนบก แล้วมาเพิ่มเติมข้อตกลงอนุญาตให้มีการนั่งพักได้

ผู้เล่น

มักเล่นกันในหมู่เด็กๆและชายหนุ่มหญิงสาว ไม่จำกัดจำนวนผู้เล่น ผู้เล่นยิ่งมากยิ่งสนุก

อุปกรณ์การเล่น ไม่ใช้

สถานที่เล่น สนามหญ้าหรือลานกว้างทั่วไป โดยจะมีการตำลงกำหนดของเขตของสนามเล่นเป็นบริเวณกว้างพอที่จะวิ่งไล่และหนีได้สะดวก

วิธีเล่น

๑.ผู้เล่นทั้งหมดยืนรวมกลุ่มกัน เพื่อเสี่ยงทายหาผู้เล่นที่เป็นตัวแนด โดยผู้เล่นคนหนึ่งจะว่าคำกลอน พร้อมกับชี้มือไปที่ผู้เล่นคนอื่นๆ ทีละคนเรียงลำดับไป ดังนี้ “ออด แอด แปด ก้าว เน่า เบ้อ จักกะเล้อ หางคุด กุดคุด เข้าป่า หญ้าขัด” ถ้าคำกลอนสุดท้ายว่า “ขัด” ไปตกที่ใคร ผู้นั้นจะต้องเป็นตัวแนด

๒.ผู้เล่นที่เป็นตัวแนดจะต้องวิ่งไล่แตะผู้เล่นคนอื่นๆให้ได้

๓.ผู้เล่นคนอื่นๆ จะต้องวิ่งหนีตัวแนดหรือหลอกล่อตัวแนดให้วิ่งไล่แตะ แต่ต้องระวังไม่ให้ตัวแนดมาแตะถูกตัวได้

๔.ถ้าเห็นว่าจะวิ่งหนีไม่ทัน ผู้เล่นที่หนีจะนั่งยองๆลงก็ได้ เมื่อนั่งลงแล้วจะต้องชี้มือข้างบนพร้อมกับร้องว่า “อง” ผู้เล่นคนใดที่นั่งลงก่อนแนดถูกตัวผู้เล่นที่เป็นตัวแนดจะแตะไม่ได้ต้องวิ่งไล่แตะคนอื่นก่อน เมื่อผู้เล่นคนที่นั่งลุกขึ้นวิ่งจึงจะไล่แตะได้

๕.ผู้เล่นที่ถูกตัวแนดแตะจะต้องรับช่วงในการเป็นตัวแนดแทน ส่วนผู้เล่นที่เป็นตัวแนดและไล่แตะคนอื่นได้จะกลับกลายเป็นผู้เล่นที่หนีตัวแนดแทนเช่นกัน

๖.ผู้เล่นคนใดที่เป็นตัวแนดมากกว่าคนอื่นในการเล่นครั้งนั้นจะถือว่าเป็นผู้แพ้

กติกา

๑.ผู้เล่นจะต้องตกลงเรื่องขอบเขตของสนามเล่นก่อนการเล่น

๒.การวิ่งไล่แตะหรือวิ่งหนี จะต้องอยู่ภายในขอบเขตสนามที่กำหนดไว้

ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.